Αν το παιδί σου “ξεφεύγει”, δεν χρειάζεται να το σφίξεις. Χρειάζεται να σταθείς εσύ.
Πολλοί γονείς αναρωτιούνται τι να κάνουν όταν το παιδί τους ξεφεύγει, δεν ακούει και δείχνει να μεγαλώνει πιο γρήγορα απ’ όσο αντέχει η ηλικία του. Γίνεται αντιληπτό όχι από κάτι μεγάλο αλλά από μικρά σημάδια που όμως δεν φεύγουν.
Το παιδί:
- μιλάει άσχημα
- απαντάει απότομα
- ζητάει πράγματα που δεν του ταιριάζουν
- δείχνει “μεγάλο” αλλά ξεσπάει σαν μικρό
Και τότε γεννιέται η σκέψη που πονάει:
«Μου ξεφεύγει.»
Ας το πούμε καθαρά:
👉 Δεν σου ξεφεύγει το παιδί.
👉 Το παιδί προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν κόσμο που δεν είναι φτιαγμένος για την ηλικία του.
Τα παιδιά σήμερα δεν μεγαλώνουν φυσιολογικά.
Μεγαλώνουν υπό πίεση.
Πίεση να ξέρουν.
Πίεση να αντέχουν.
Πίεση να δείχνουν κάτι άλλο από αυτό που είναι.
Τα κορίτσια μαθαίνουν ότι η αξία τους φαίνεται.
Τα αγόρια μαθαίνουν ότι η αξία τους δεν κλαίει.
Και οι δύο μαθαίνουν το ίδιο επικίνδυνο μάθημα:
«Μην είσαι παιδί.»
Όταν ένα παιδί αρχίζει να μιλάει προκλητικά, να ντύνεται αλλιώς, να ζητάει όρια που δεν καταλαβαίνει, δεν “ανεξαρτητοποιείται”.
Χάνεται.
Αν το παιδί σου δεν ακούει, δεν είναι επειδή “δεν σέβεται”.
Είναι επειδή ψάχνει ποιος κρατάει το τιμόνι.
Τα παιδιά δεν νιώθουν ασφάλεια στην απόλυτη ελευθερία.
Νιώθουν φόβο.
Γιατί τότε πρέπει:
- να αποφασίζουν μόνα τους
- να αντέχουν πράγματα που δεν μπορούν
- να παίζουν ρόλους για να ανήκουν
Και όταν δεν αντέχουν άλλο, ξεσπούν.
Σε εσένα.
Στο σπίτι.
Εκεί που νιώθουν αρκετά ασφαλή για να “χαλάσουν”.
Αυτό δεν είναι ασέβεια.
Είναι κραυγή.
Το παιδί δεν χρειάζεται να “μαζευτεί”.
Χρειάζεται να σταματήσει να κουβαλάει πράγματα που δεν είναι δικά του.
Όταν ο γονιός λέει:
- «άστο, παιδί είναι»
- «δεν θέλω να το πιέσω»
- «μην το στενοχωρήσω»
πολλές φορές, άθελά του, λέει στο παιδί:
«Κάνε ό,τι μπορείς μόνο σου.»
Και το παιδί δεν μπορεί.
Τα όρια δεν πληγώνουν τα παιδιά.
Η ασάφεια τα πληγώνει.
Το “ίσως”.
Το “άλλοτε ναι, άλλοτε όχι”.
Το “δεν ξέρω κι εγώ τι να κάνω”.
Το “όχι” που δεν δίνεις σήμερα, θα το πληρώσει το παιδί αύριο.
Σκληρό; Ναι.
Αληθινό; Πολύ.
Γιατί το παιδί που δεν άκουσε όρια:
- θα τα δοκιμάσει παντού
- θα τα σπάσει μόνο του
- θα μπερδέψει την αγάπη με την αποδοχή
Και τότε δεν θα φταίει το TikTok.
Ούτε οι φίλοι.
Ούτε η κοινωνία.
Θα φταίει ότι κανείς δεν του είπε ξεκάθαρα:
“μέχρι εδώ — και είμαι εδώ μαζί σου”.
Δεν χρειάζεσαι να γίνεις αυστηρός.
Χρειάζεσαι να γίνεις σταθερός.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που φοβίζουν.
Χρειάζονται γονείς που αντέχουν:
- τον θυμό τους
- τα δάκρυά τους
- τη δυσαρέσκειά τους
Γιατί όταν εσύ αντέχεις,
το παιδί σταματά να προσπαθεί να ελέγχει τα πάντα.
Και τότε — μόνο τότε — αρχίζει να “μαζεύεται”.
Όχι από φόβο.
Από ανακούφιση.
Αν διαβάζεις αυτό το κείμενο και νιώθεις άβολα
…είναι γιατί νοιάζεσαι.
Κανένας γονιός δεν τα κάνει όλα σωστά.
Αλλά ο γονιός που σταματά, σκέφτεται και λέει
«ώπα, κάτι μπορώ να αλλάξω»
είναι ήδη ο γονιός που χρειάζεται το παιδί του.
Σε έναν κόσμο χωρίς φρένο,
το πιο επαναστατικό πράγμα που μπορείς να κάνεις
είναι να σταθείς μπροστά από το παιδί σου και να κρατήσεις την ασπίδα.
Όχι για να το περιορίσεις.
Αλλά για να το σώσεις από το να μεγαλώσει μόνο του.
Αν έφτασες μέχρι εδώ, μάλλον κάτι σε άγγιξε.
Δεν γράφω για τέλειους γονείς, αλλά για ανθρώπους που προσπαθούν.
Αν θέλεις να συνεχίσουμε αυτή τη συζήτηση χωρίς φωνές και χωρίς ενοχές,
μπορείς να γραφτείς εδώ.